Jezabel’le Konuşmalar II- Kayıp Giden Zamir

Servet Kızılay yazdı…

1041630

Israrla “O” olmadığını,  Ben’im bunu anlamadığımı, söyleyip duruyorsun…

Anlattığım tüm şeylerin ‘Sen’inle alakası olmadığını sürüyorsun, öne; Her yerde, herkese karşı, övüne övüne… Keskin bir kılıç olmuş dilinle… Hatta yalnız başına kaldığında kendine bile. Ve ısrarla kaçıyorsun “O” olmaktan. Mesafeler koyuyorsun, kapanmayan yaralar gibi “O”nunla arana… Sanki mesafe ne kadar çoksa ve ne kadar uzunsa; “O” kadar büyüyeceksin, mesafeler gibi, uzadıkça… Sahi “O” olmadığına; Bütün gücünle yemin edip savunduğuna… Karanlıktan ta aydınlığa. Şahlanan ruhunun gururuyla;  gerçekten yoksa bir fısıltı “O”ndan sana. Nasıl emin olabilirsin, “O”nu kendinden kovduğuna…

Jezabel! Sen öyle olmasan da “O”ymuş gibi yap. Taklitten korkma! Rol değil… ‘Taklit, sanatın menşeidir’ der, Muallim-i Evvelin. Neden taklit kötü olsun ki?! Düşünsene; satırlar gözlerinin güzelliğini taklit edecek. “O” zaman ne muazzam bir yapıt çıkar ortaya.  Bir de şu var: ‘Herkes’ biliyor, ‘Hiç kimse’nin “O” olmadığını. ‘Ben, sana “Sen” diyorum; “Sen”, bana “Sen”, kayıp gidiyor şu Zamir henüz buradayken. Gördün mü? “Sen” de yokmuşsun aslında. “Ben”de. “O” demiştik ya, “O” saklanır, nerelerde?

Jezabel! ‘Sen’, “O” ol;  yeniden, yine de. “O” değilsen bile. Kal ruhumda pelerininle. Tüm âlem kayıp gitsin uçurumdan, bir zamir gibi, ellerinde.

Nasıl emin olabilirsin, “O”nu kendinden kovduğuna?

Zamir jez 2-1

Servet KIZILAY

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s