Bir Çift Muhabbet Kuşu

Yasemin Kapusuz yazdı…

On iki yaşındaydım. Babam bir gün elinde bir kafes ve iki kuşla gelmişti eve. Öğretmen arkadaşı hediye etmiş. Bir çift muhabbet kuşu. Bunların bakımı size âit, dedi.

Annem, sobalı evde dört çocukla bu kuşlara nasıl bakacağız!.. dedi ama… Ayrıca dört çocuk değil; bütün mahalle birlikte yaşıyorduk o yıllarda sanki. Sanırım annem de ev değil, han mübarek! diye iyice kanıksadığından olsa gerek varsın bi de kuşlarımız olsun, demiştir. Çünkü bilirsiniz işte, anneler hem söylenir hem severler.

Adlarını biz verdik, ömürleri Allah’tan… “Âşık” ve “Mâşuk”tular onlar. Bir bahar günü bahçemize çıkarmıştık. Kadife çiçeklerimizin yanına koyduk kafeslerini. Sevdik.

Babam, Mâşuk kuşu seviyorken ellerinden kayıp gitti birden. Ben ümitsizce, günlerce yolunu gözledim Mâşuk’un. Gelmedi tabi. Âşık kuşum ise Mâşuk gittikten sonra hiç ama hiç yemedi, içmedi. Üç gün sonra kafesin içinde çırpınmaya başladı. Ta ki bütün tüyleri dökülünceye kadar. Ölse diye bekledim hep. Böyle çırpınmaktansa…

Öldü. Mâşuk’un uçtuğu yere, sarı papatyaların toprağına gömdük onu. “Kışları göç içinizedir buyruluyor ” diyordu ya zarif şâir. Ne zaman, içim desem, ah içim… Bir kuş çırpınıp duruyor işte. Çâresiz analar, kahırlı babalar, Allah’tan cenneti dileyen çocuklar… “İçimin ta içinde.” İçimin de içinde…

Yasemin KAPUSUZ

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s