Araf

Halil Cengiz yazdı…

Vicdan denen ârafa sürgün edilmiş bir mahkumun hikâyesi… (Dilerseniz sondan başa doğru da okuyabilirsiniz. )

. . _ _ / . . _ _ / . . _ _ / . . _

Bugün ârafta uyandım, kusarak, ağlayarak
Annemin sözleri aklımda; kırılgan, berrak
Babamın kalbini hançerlediğim her bir anı
Ve o kız… Kimseye anlatmadığım saklı firak
Her şey aklımda bugün işte; şu şanssızlığa bak
Burda ölmek de yasakmış geri dönmek de yasak…

Ve o kız… Geçmişimin lâneti; sînemde yeis
Bugün ârafta uyandım, yapayalnız ve de pis…

Ezdiğim tâze çiçekler bile aklımda şu an
O kız… İncittiğim insan, hani meçhûlde kalan
Ömrümün en büyük arsızlığı, boynumda vebâl
O kız… İnsâfıma baştan beri aldanmış o can
Dökülür saçları mâsumluğa yaprak yaprak
Burda ölmek de yasakmış geri dönmek de yasak…

Read more